Beemster, 30 juni 2011.

Beemster heeft er weer een fantastische en charmante ambassadrice bij. Het is Mirjam Golverdingen uit Middenbeemster, die door mee te doen aan door het Ministerie van Cultuur aldaar uitgeschreven wedstrijd, de eerste prijs in de wacht sleepte. In Japan zien ze deze getalenteerde jonge Beemster goudsmid als een ster. Haar ontwerp van een sieraad oogstte grote waardering bij zowel de jury als het publiek. Ze liet in een groot mededingersveld van 500 sieradenmakers zelfs de beste Japanse ontwerper achter zich liggen. Dat was nog nooit eerder in Japan gebeurd. Reden om zeer trots op deze dame die in de Beemster hard aan de weg timmert, bijvoorbeeld de Zondagmarkt en de Beemster Ondernemers Beurs. Veel dames uit Beemster en omstreken hebben tijdens haar workshops al hele mooie sieraden gemaakt. (zie de website www.goudsmidateliermirjam.nl ).

Mirjam was voor de prijsuitreiking in Tokyo uitgenodigd en op maandag 20 juni stapte ze om 16.45 uur in het vliegtuig naar Tokyo. Ze werd vergezeld door haar vriendin Mieke, eveneens een prof in het ontwerpen en maken van Art Clay sieraden.
Dinsdagochtend om 9:30 japanse tijd landde het vliegtuig op Narita Airport in de hoofdstad van Japan, terwijl het in Nederland op dat tijdstip zo onderhand tijd was voor het avondeten. Er was dus niet veel van de nachtrust die ze hadden moeten hebben overgebleven.
Maar de volgende ochtend was het al weer opstaan geblazen en keken ze hun ogen uit over Tokyo. Ze hadden een kamer op de 26ste verdieping van 43 verdiepingen tellend hotel.

Ze zagen de subway zich op hoogte door de stad slingen, een stad, waar het krioelde van de mensen, die ondanks de drukte zich toch zeer gedisciplineerd gedroegen. Er werd niet gedrongen bij de metro of andere loketten.

Er was gezorgd, dat Mirjam en Mieke een gids ter beschikking hadden: Mai, die hun zowel zou bijstaan bij het officiële gedeelte, maar ook de stad zouden laten zien, hoewel de dames er al heel spoedig op eigen houtje op uit gingen om te shoppen.

Het winnende sieraad was overal in het culturele paleis waar de prijzen op 18 juni werden uitgereikt op billboards en affiches te bewonderen. Het prijkte ook op het voorblad van de catalogus van 2011, waarin alle inzendingen van de wedstrijd waren opgenomen. Een kennismaking met Takuya Hirai, die een masterclass Art Clay "meet the teachers" zou geven, was de eerste activiteit van de eerste dag.

Er waren prachtige sieraden te bewonderen maar Tacu liet zien hoe hij een goedkoop horloge omtoverde tot een juweeltje. Mirjams bezwaar daartegen was, dat ze vond dat om het horloge ook een zilveren kast hoorde te zitten, omdat de nikkelen kast te goedkoop er uit zag. Ze was al helemaal geïnspireerden in gedachten al weer in haar eigen atelier aan het experimenten."Dat is de opdracht die ik me stel voor 2012", verklaarde ze. Het zal niet zo eenvoudig zijn omdat Art Clay door het branden altijd iets krimpt en het uurwerk moet natuurlijk vast in de kast zitten. "Misschien gebruik ik dan wel gewoon plaatzilver."

Ze kregen ook een rondleiding in de fabriek waar Art Clay wordt gemaakt. Grondstoffen zijn onder meer oude zilveren als gouden voorwerpen. Gedemonstreerd werd hoe dat verpulverd wordt maar hoe er dan weer een verwerkbare massa van wordt gemaakt... De deur van die afdeling bleef voor haar gesloten, wellicht omdat ze had verteld dat ze ook een chemische opleiding heeft genoten en lange tijd op het lab van de Shell heeft gewerkt. Ze mochten wel even voelen hoe zo'n kant en klaar broodje zilver of goud wel aanvoelde.
Ook de catalogus werd haar hier aangeboden. Het spreekt voor zich dat ze al heel spoedig geïnspireerd werd door alle technieken die ze hier ontdekte.

En toen was het grote moment van de prijsuitreiking daar. Mirjam kreeg te horen dat daarvoor 'decente'kleding vereist was. Ze had vantevoren al een mooie blouse aangeschaft, maar dat bleek niet de toets der kritiek te kunnen doorstaan. Het moest een zwart mantelpakje zijn.

De spanning in de zaal was natuurlijk te snijden en de winnares van hoofdprijs moest tot het laatst wachten tot ze naar voren geroepen werd.

Hoewel Mirjam niet tot de grootsten behoort, kon ze achterin de zaal staand toch nog over al die Japanse koppies kijken.

Van elke prijswinnaar werd het winnende object op groot scherm getoond. De prijs bestond uit een geldbedrag dat door de minister van cultuur Seiko Hashimoto ter hand werd gesteld in een prachtig op Japanse wijze versierde enveloppe.

Peentjes
Van Mirjam werd verwacht, dat ze als winnares van de hoofdprijs ook nog een prevelementje zou houden in het Engels. "Dat was even peentjes zweten' vond ze. Maar ze bracht het tot een goed einde.

Na alle toespraken werd een groepsfoto gemaakt. Mirjam natuurlijk op de voorste rij, keurig netjes 'met de knietjes tegen elkaar'.

"Daarna nog op de kiek naast Seiko Hashimoto, maar eigenlijk wilde iedereen wel met me op de foto. Ik voelde me gewoon een echte ster", aldus Mirjam.

zoals deze aardige geisha. "Heel leuk vond ik het kennis te maken met Toshi Kudo, een Japanner, die ook bij de Shell heeft gewerkt en die mijn werk zeer bewonderde.
Natuurlijk moest iedereen ook zien hoe ik mijn sieraad heb gemaakt... Een ring met daarin verwisselbare plaatjes in allerlei technieken. "

Begrijpelijk dat een zo'n drukke en emotionele belevenis, gevoegd bij een verstoring van het biologisch ritme door het tijdsverschil zijn stempel op de kunstenares en haar reisgenote zette. In het hotel ontbeten ze maar niet. Hoewel het overnachten in het hotel voor hun betaald was, bleek daar niet het ontbijt bij inbegrepen. Dat was erg duur en ook niet zo lekker. Ze zochten een eettentje in de buurt: Starbucks, een soort Mac Donalds, waar ze een broodje kochten. Een ware tractatie vonden ze de daar geserveerde 'frappacinno', te vergelijken met een ijscappuccino.

Ook het diner was geen Hollandse pot, een soort soep of sushi, die met stokjes gegeten diende worden. Het onhandig gefriemel van Mirjam leverde echter een kindervorkje op, waar het eten iets handiger mee naar binnen ging.

De geldprijs, die uit Yens bestond moesten natuurlijk in dit land zoveel mogelijk opgemaakt worden. Er waren heel veel aantrekkelijke dingen te koop in Tokyo, zoals in Nederland bijna niet verkrijgbare gereedschapjes voor het verwerken van Art Clay. Ook heel veel kralen en andere artikelen die ze bij het maken van hun ontwerpen heel goed konden gebruiken.

Ach en nu is alles weer voorbij. Er zijn slechts herinneringen, het boek, de foto's en een uitgebreid verslag van deze bijzondere reis naar Tokyo.