Een 'ik-verhaal'; moet kunnen!...

Op zondag 8 mei, Moederdag 2005, gaf counter-tenor Sytse Buwalda een recital in de Lutherse Kerk van Monnickendam. Eigenlijk was het een voorproefje en promotie voor een in juli op te nemen CD met wonderschone aria's, liedjes en liederen.
Als webmaster van deze site, die toch al genoeg heeft aan het bijhouden van gebeurtenissen in de Beemster zelf, zou ik er niet zo snel heen gaan. Maar als het een opdracht betreft voor het maken van een recensie voor Dagblad Waterland, kom je toch ook wel eens buitendijks. Zo kon het geschieden dat er iets heel bijzonders gebeurde.

Moederdag
Moederdag!! Een aardige uitvinding van en voor de commercie. Voor een moeder moet het toch niet uitmaken welke dag van het jaar speciaal voor haar is. Als kinderen die het huis uit zijn zomaar eens komen binnen vallen of gewoon af en toe een telefoontje plegen is dat veel meer waard dan het verplichte bosje bloemen of een lekker geurtje op die ene dag. Wie echter de pagina 'Redactie' van deze site heeft bekeken, zal begrijpen dat Moederdag voor een moeder die een zoon heeft verloren een heel emotionele lading heeft gekregen. Een gapend gat is in je leven gekomen, een gat dat nooit meer te dichten valt. Nooit meer het door hem gebezigde koosnaampje 'moemsie' te horen zeggen, nooit meer even een knuffel met zijn armen om je heen. Het is nu twee jaar geleden, maar op zo'n dag als Moederdag komt het verdriet toch weer in alle hevigheid boven. Daarom was het een hele afleiding, die mogelijkheid om ergens op een heel andere plek te vertoeven. Lutherse Kerk Monnickendam
In Monnickendam ligt het Lutherse kerkje een beetje verscholen aan het Zuideinde in een soort hofje. Als je het hek doorloopt lijkt het wel of je in een heel andere dimensie komt. Door de kerkdeuren met daarboven schattige engeltjes met bazuintjes kom je de kerkzaal binnen: een intieme ruimte waar alles van hout lijkt te zijn vanaf het zachtgroen geschilderd booggewelf tot de prachtige preekstoel.
En daar was hij dan: Sytse Buwalda, een heel aardige jongeman met een 'rococo-kapsel', die met hartelijke omhelzingen zijn ongetwijfeld vele fans welkom heette. Deze zanger, geboren, getogen en wonend in het hele kleine Waterlandse dorpje Zuiderwoude heeft al op veel nationale en internationale podia grote successen behaald. Hij is dus een beroemdheid, maar je kon aan hem zien dat hij zich eveneens vereerd en prettig voelde met een heel wat kleiner publiek. Eigenlijk leek hij iedereen wel persoonlijk te willen groeten. Zo was het ook bij het zingen van zijn liederen. Hij betoverde alle aanwezigen met zijn liefde voor de muziek en zijn liedjes die hij met zijn bijzondere stem ook zo prachtig vertolkte.

Counter-tenoren
Sytse is dus inmiddels een counter-tenor van wereldallure. Counter-tenoren, die eigenlijk de zangstem hebben van een diepe alt, maar dan krachtiger, zijn niet zo dik gezaaid. In de late Middeleeuwen en Renaissance zongen vrouwen niet voor publiek. Aria's en liederen die nu door vrouwen worden gezongen zijn vroeger voor heren geschreven. Jongens zongen de hoge partijen voor ze de baard in de keel kregen. Maar ja, zo eenmaal in de puberteit was dat natuurlijk wel over. Daarom werden er kunstgrepen met ze uitgehaald, die tegenwoordig niet meer kunnen. Ze bleven daardoor hun hoge stem behouden, maar van een liefdesleven was geen sprake meer.
Sytse heeft echter van nature zo'n mannelijke altstem. En zo kon hij de liefdesliedjes die hij op deze middag van Moederdag zong, wel laten horen, zoals die vroeger werden uitgevoerd in hoven van koningen. Danny-boy
Wat hij allemaal zong? Engelse en Ierse traditionals, zoals Green Sleeves, maar even zo makkelijk sprong hij over op liederen van Purcell, Haëndel, of Mozart. Ook Schubert, Tsjaikowski, Gershwin en Jacques Brel had hij op de lessenaar liggen, bij elkaar zo'n 17 liedjes, waaromheen hij het verhaal vertelde over twee jonggeliefden. Dat alles werd subliem begeleid door Vaughan Schlepp op pianoforte en David van Ooijen op luit en gitaar. Vooral het Ierse liedje Danny-boy, een smartelijke herinnering aan een verre geliefde, klonk overweldigend, bijna onverdraaglijk ontroerend.

Hardcore
Na afloop van het concert even persoonlijk met Buwalda een gesprekje gehad. Hij vertelde dat hij Danny-boy zong als herinnering aan een overleden goede vriend. "Het is mijn lievelingslied", verklaarde hij. "Ik stop daarin mijn verdriet". Toen hij hoorde hoe mooi ik het had gevonden, maar dat verdriet ook gevoeld had en om een eigen persoonlijke reden, zei hij dat juist muziek vertroostend werkt. "Jouw zoon is ook vast heel dichtbij geweest", meende hij. Ik vertelde dat Ruud niet echt hield van klassieke muziek maar meer van hardcore en dat is wel heel iets anders.
Het was een heel fijn gesprekje, even met deze vriendelijke man. Bij het afscheid sloeg hij zijn arm om me heen en gaf me een knuffel, bijna net zoals Ruud dat zou hebben gedaan.En kijk: daarom was het voor mij uit een heel onverwachte hoek, toch ook een beetje Moederdag. Dank je wel Sytse! Veel succes met jouw CD en ik ben voor altijd jouw fan.
Erny van de Kleut